The dot

Mijn moeder wist eigenlijk helemaal niet dat mijn vader op het punt stond om te trouwen. Misschien maar goed ook, want anders was het begin van mij misschien wel heel anders verlopen… of was er nooit een begin van mij geweest.

Niet veel later trok mijn vader bij mijn moeder in. Ik weet nog dat ze vertelde dat hij met zijn koffers voor de deur stond en zei: “Ik ben er.”

Wat me direct herinnert aan hoe ik altijd thuiskwam. Ik deed de deur open en riep: “Ik ben er!” En dan te bedenken dat ik mijn vader nog helemaal niet zo lang ken. Een echo van hem, waar ik later op terugkom.

Mijn vader daarentegen vertelde dat hij direct de volgende dag bij mijn moeder voor de deur stond en zei: “Ik heb het uitgemaakt met mijn vriendin, want jij bent het.”

Er was een diepe, intense connectie tussen hen. Heel bijzonder. Hij noemde haar zijn evicas: zijn ster.

Dit zijn van die once in a lifetime dingen. Je ziet iemand en weet gewoon: dit is mijn partner in dit leven. Ik herken dit zelf ook; dat ik iemand zie en weet dat het het begin is van iets groters. Zonder woorden, zonder uitleg.

Zeeland

Mijn moeder, een Zeeuwse vrouw uit Kamperland, was vastberaden. Ze nam mijn vader mee naar Zeeland, haar geboorteplek. Haar ouderlijk thuis. Een familie getekend door het vroege verlies van haar vader, die op zijn zestigste overleed aan een hartaanval tijdens het schillen van de aardappelen.

Mijn moeder was een nakomertje, tien jaar later dan haar oudste broer. Ze had een zus en nog een broer. Samen met z’n vieren. De familie van mijn moeders kant… een bijzonder gezin. Autisme en hoogbegaafdheid.

Mijn moeder was anders. Ze rookte shagies en voelde zich meer hippie. De flower power tijd.

Ik heb altijd gedacht dat die familie-eigenschappen ook in mij zaten, en dat zal ook zeker, maar ben er toch heel anders uitgekomen. Hahaha Ik bewandel een ander pad.

De kennismaking

Mijn moeder stelde mijn vader voor aan mijn oma, die bijna een hartverzakking kreeg. In die tijd was het not done om met een zwarte man thuis te komen. Ik stel me zo voor dat ze nachten wakker heeft gelegen en heeft gebeden dat dit geen stand zou houden. Maar mijn moeder koos. Ze koos voor haar gevoel. Ze koos voor hem.

Mijn vader was illegaal in Nederland, dus ze trouwden in het geheim. In die tijd betekende trouwen een verblijfsvergunning, maar je moest wel kunnen aantonen dat je je partner kon onderhouden. Misschien was dat ook wel een van de redenen dat mijn vader die andere vriendin had en zou gaan trouwen. Ik kan me voorstellen dat mijn moeder dat ook door haar gedachten heeft laten gaan.

Senegal

Ze vlogen voor een vakantie naar Senegal, want mijn moeder wilde alles van hem en zijn afkomst weten. De hele lijn. Moederlijn, vaderlijn. Allemaal vanuit de gedachte dat als er een kind zou komen, ze alles had gezien en kon overdragen.

Mijn vader komt uit een gezin met negen kinderen. Zelf heb ik iets met nummer negen. Het is mijn levenspadnummer. Alle negen kinderen van mijn oma hebben een naam die begint met de A. Ben benieuwd wat de achterliggende gedachte was van mijn oma.

Wat ik zelf heel bijzonder vind, is dat mijn Afrikaanse oma zelf enig kind was. En mijn opa ook. Dit komt eigenlijk bijna niet voor in Afrikaanse landen. Ik ben ook enig kind van mijn vader. Mijn opa was een chemicus uit het dorp Dakana, gelegen aan de rivier de Walo. Water. En mijn overgrootoma was de healer van dit dorp.

De verbinding

Tweeënveertig jaar later kijk ik in dit boek en voel ik rijkdom. Ik voel Afrika. Ik zie mijn complete Afrikaanse familielijn en voel hoe alles verbonden is.

Ik spreek vaak over connecting the dots. Eén ding weet ik zeker: de dots zijn er al. Voor ons allemaal. En het is aan jou hoe het lijntje tussen de dots getrokken wordt.

Mijn dot begon hier!