De Pen
Ik zit voor de deur en voel het zonnetje op mijn hoofd branden. Ik sta weer op een nieuw punt, maar eigenlijk is het niet nieuw. Het voelt als de wind die me terugbrengt naar het beginpunt.
Mijn levensverhaal.
Als je zo openstaat als ik, letterlijk open, en zoveel ontvangt, zoveel gaven hebt, weet je soms niet eens meer waar je moet beginnen en wat het nou eigenlijk is dat je hier precies komt doen.
Dat is waar ik nu sta.
Voor een dichte deur die ik zelf mag openen.
En als ik die deur open, voelt het alsof ik niet veel mee mag nemen. Alsof alles wat ik dacht nodig te hebben, achter moet blijven. Omdat er maar één ding echt belangrijk is.
De pen.
De pen die mijn verhaal vastlegt.
De grote vraag is waarom ik die pen niet eerder heb opgepakt.
Dat komt omdat mijn levensverhaal zo groot is. Omdat ik zo vaak begonnen ben. Het zo emotioneel is, zoveel omvat, dat ik het nooit afkreeg.
Ik zag het alleen maar als één groot verhaal. Van begin tot nu.
Maar dat is niet nodig. Ik mag het in kleine stukjes doen. En vandaag begin ik bij het begin.
En dit is het begin van mij… maar het begint niet bij mij.
Het begint bij mijn ouders.
Mijn Senegalese vader en mijn Nederlandse moeder.
Mijn moeder, christelijk opgevoed. Mijn vader, islamitisch opgevoed.
Mijn moeder die vanuit Zeeland naar Amsterdam verhuisde omdat ze de wijde wereld in wilde. Meer wilde ontdekken. Meer wilde voelen. Wilde leven.
En mijn vader, die vanuit Afrika de grote reis naar Nederland maakte.
Zwart en Wit.
Ze kwamen elkaar tegen in een kroeg. Heel ouderwets.
Er was muziek. Mijn moeder hield van dansen, net als mijn vader.
Ze stonden aan de bar en mijn moeder vroeg: “Wat is je naam?”
Hij zei: “Ik heet Ahmed.”
Mijn moeder zei: “Nou dat is toevallig, ik heet ook Annette.”
Hij moest lachen, omdat ze niet had gehoord wat hij zei.
En toen zei hij: “Weet je wat? Noem me maar Jim. Van Sjors en Sjimmie.”
Hij had humor.
Er was meteen een connectie. Een intense connectie.
Mijn vader stond eigenlijk op het punt om met iemand anders te trouwen.
Maar de volgende dag stond hij bij mijn moeder voor de deur. En hij zei dat hij alles zou laten voor wat het is… als hij samen kon zijn met haar.
En zo begint dit verhaal.
Misschien is dat ook wel waarom ik hier nu zit, met de zon op mijn hoofd en de pen in mijn hand,
omdat dit verhaal eindelijk verteld mag worden.
